Matka miała mieć wychodne…

… ale jak zwykle nie wyszło ;]

Miałam radosne plany pojechania sobie na Targi Książki (plus obejrzeć sobie Narodowy z bliska, a nie jak zwykle z okien przejeżdżającego obok niego pociągu), jednak sama je storpedowałam, za namową brata zgłaszając się do komisji wyborczej. Znaczy nie żebym przez nią nie mogła się w ogóle ruszyć, ale ruszyć się w ogóle, a ruszyć się BEZ DZIECKA, to dwie różne sprawy. Otóż bez dziecka mogłam w sobotę, a że nieco nadgorliwy pan-służbista-wiceprzewodniczący-och-ach-taki-jestem-ważny zaplanował zbiórkę przed pianiem kogutów, to uznałam rację taty (który powiedział: „Dziecko, odpuść sobie, będziesz zmęczona, lepiej się wyśpij”).

No i nie bardzo było z kim jechać, a ja jestem zwierzę stadne.

 

Chciałam pojechać do Krakowa, bo kocham, kocham, kocham to miasto! Bo dawno w nim nie byłam i tęsknię do ukochanych widoków, chcę sprawdzić czy istnieją jeszcze kawiarenki do których chodziłam, czy trafiłabym jeszcze do tej fajnej księgarni, i do tego antykwariatu, czy Wawel wciąż stoi na swoim miejscu i czy wciąż przez rynek ciężko przejść nie potykając się o gołębia. I- niewybaczalne!- nigdy nie widziałam nocnego Krakowa!.. Tylko że w ten weekend już byłam umówiona (trzeba odwiedzić tą rodzinę, i tamtą, o, a ci przyjadą o tej jutro, o jeszcze do tamtych wpadniemy).

No i nie bardzo było z kim jechać, a ja jestem zwierzę stadne.

 

Myślałam też o nieco dłuższym wypadzie do Lublina (pozwiedzać, zapić z przyjacielem, wrócić na kacu), gdzie kilka lat temu mieszkałam. Tak jak Kraków- uwielbiam to miasto, tęsknię za kamieniczkami i wąskimi uliczkami pomiędzy nimi, marzę by jeszcze raz zobaczyć aleję, na którą miałam widok z okien swojego pokoju, by na chwilę chociaż wrócić do tamtych beztroskich czasów, kiedy, choć przygnębiona nielichymi problemami, byłam odpowiedzialna tylko za siebie. I mam stamtąd piękne wspomnienia.

No i tu było z kim pojechać, ale gdzieś się porozchodziły pieniądze, i tak jakoś ten tego tamtego… A mówiła mama, „nie kładź torby na podłodze!”, to się wyśmiewałam, że zabobony ;)

 

No i co, miesiąc (miesiąc! Trzymajcie kciuki żebym przeżyła powrót do domu :P) w Iłży u rodziców siedziałam i lypa. Owszem, miałam dużo chwil tak tylko dla siebie, dużo więcej niż mam w Koszalinie, ale tej wymarzonej wycieczki na cały dzień nie było. Ale nadziei nie tracę, co to, to nie! W lipcu jadę do Iłży znów, tym razem z K., który, bidny, nie będzie miał wyboru. Wyciągnę go (najpewniej do Krakowa ;]), nawet gdyby miał złamaną nogę, upał prażył 47 stopni w cieniu, a perspektywa tych dwóch czy trzech godzin w pociągu równała się miesiącowi ciężkich tortur. W końcu należy mi się jakaś randka, nie? Niech już nawet będzie, że z Młodym. W końcu należą mu się wycieczki krajoznawcze.

 

ewa

Fotka z: panoramio.com

 

Tak czy siak, nie będę płakać nad złamanym łukiem. Jutro wracamy, jak długo nie będę się odzywać, to sprawdzajcie w wiadomościach czy jakaś matka w pociągu z nudów podczas dwunastogodzinnej podróży nie padła. Jeśli nie, to zawiadomcie policję, bo pewnie K. mnie dopadł- miałam wyjechać na tydzień, góra dwa ;-)

PS. Zaległe fotorelacje z zamku (z jesieni…) i z Unieścia prawie wiosennego (z marca..) coming soon! (Bo lepiej późno niż jeszcze później)

Notatka na marginesie

Ile?!? (czyli jedziemy autobusem…)

Ja to nie wiem, mam chyba chronicznego pecha do podróżowania z dzieckiem. W PKP przedział dla matki z dzieckiem okazuje się być przedziałem-widmo (krążą legendy że istnieje), a PKS każe płacić za dwulatka cenę biletu uczniowskiego.

Czyli: ja płacę złotych trzydzieści i jeden, a dwuletni Młody złotych dzwadzieścia sześć. Z groszami.

Dlaczego?

Obrazek

Dlatego właśnie.

I nie chcę marudzić, ale co z ustawową ulgą dla dzieci? Ona jest dobrowolna, czy jak? Bo na zwykłych, gdzie i tak jest taniej, to pojedzie dziecko taniej / za darmo (w niektórych spółkach PKP za dziecko do 4 r.ż. płaci się 10% ceny normalnego biletu), ale na pośpiesznych oszczędzamy na uldze?

PKS Bydgoszcz ma u mnie minusa długiego na sto kilometrów które z nimi dzisiaj przejechałam.